Twinkeltje*

Goede voornemens

2010-01-11T12:51:30+01:00

Er ligt een gigantische uitdaging voor mij te wachten in 2010 waarvan ik gok dat ze mij wel genoeg stof tot nadenken en vertellen zal geven. Daarom heb ik het goede voornemen om ook eens terug te beginnen bloggen. Schrijven helpt altijd om dingen te overdenken, op een rijtje te zetten, te delen,... Gewoon terug beginnen schrijven is eigenlijk al een goed voornemen op zich. Ik heb alvast een nieuw plekje uitgezocht om schrijfsels te delen. Geïnteresseerden kunnen het adres te pakken krijgen via e-mail - contacteer mij via de mailbox in rechterkolom van deze blog. Tot gauw!

(Disclaimer: een goed voornemen is geen belofte :p)

Slaapmodus

2009-07-12T18:53:47+02:00

Omdat ik dat laatste berichtje toch niet graag zo in your face laat staan - het staat hier nog steeds zo omdat het nu eenmaal niet in mijn face is omdat ik hier helemaal nooit meer kom - wel, omdat ik het dus maar even wil verschuiven naar het tijdvak waar het in hoort, namelijk het toen, daarom dus schrijf ik hier maar even gewoon dit.

Eigenlijk zou ik weer moeten schrijven, want - zoals ik laatst nog las en nu dankbaar quote - "Je bent niet werkelijk wakker als je niet schrijft". Maar je kan dan ook weer niet schrijven als je niet werkelijk wakker bent, en dat is dus maar net wat hier aan de hand is.

Don't wait up.

Kaal

2008-11-24T14:04:47+01:00

De kaalheid van deze blog illustreert nog maar eens dat mijn studententijd definitief achter me ligt. Geen KUL webspace meer, dus daar gaat de achtergrond...

Mijn leven past tegenwoordig ook wel mooi bij het seizoen. Een grillige, kale triestheid, af en toe belicht door een warme gloed van pure frustratie. Het leven van een werkzoekende die weer thuis woont bij de - adjectiefloze - mama. Het leven van diezelfde werkzoekende, die momenteel geen werk kan zoeken omdat ze in december niet op sollicitatiegesprek kan, omdat ze haar lief magmoet gaan bezoeken omdat die maandenlang aan de andere kant van de wereld zit. Hoera. Diezelfde werkzoekende die ondertussen happy blogverhaaltjes leest van mensen die geweldig hartverwarmende momenten delen met hun lief. Fuck off. Het leven van diezelfde werkzoekende die een stom bijjobke moet doen om rond te komen. Fuck off. Die dat nu opgeeft en het dus doet met de helaas niet eeuwigdurende spaarcentjes. Fuck. Diezelfde werkzoekende met een abominabele geestesgesteldheid die ze bij niemand kwijt raakt omdat ze de mensen die nog in de buurt rondhangen niet wil wegjagen (incl zichzelf, fuck off met al dat ge-fuck al dan niet off), terwijl de mensen die niet weg te jagen zijn (aka beste vrienden) zich ophouden in verre exotische oorden. Fuck. Diezelfde werkzoekende die eigenlijk gewoon wanhopig hoopt dat ze vlug mag gaan werken, zichzelf nuttig maken, een loon verdienen, en laatst maar niet least uit het ouderlijke huis kan trekken. Liefst voor ik totaal krankz - fuck off. Te laat.

Liefste Sint, haast u zich een beetje met die fast forward knop, wil je.

2008-10-30T16:44:22+01:00

Van alle kanten kreeg ik dit rariteitenstokje op mij toegeworpen - in chronologische volgorde: LifeIsADance, DeFille en Flater

The rules:
Link the person who tagged you.
Mention the rules on your blog.
Tell about 6 unspectacular quirks of yours.
Tag 6 following bloggers by linking them.
Leave a comment on each of the tagged bloggers’ blogs letting them know they’ve been tagged.

1. Ik huil heel gemakkelijk bij films, zelfs al is het nergens voor nodig een traantje te laten. Ik schaam mij altijd te pletter. Om deze reden zal ik ook noooooit nog een tweede keer naar Dancer in the dark kijken, of Platvoetje.
2. Geef mij nooit snijbloemen, want ik vind het verschrikkelijk dat die op de kast of tafel gewoon dood staan te gaan.
3. Ik heb nog nooit parfum gekocht. Ik kan me er niet toe brengen aan zo'n dingen geld aan uit te geven, terwijl de helft van de wereld niet eens genoeg te eten heeft *drama drama* ;) Maar ik heb ook nog nooit parfum gekregen, dus da's een goed teken :D Ik hoef geen dure cadeau's, dan kan je dat geld wel beter besteden dan aan mij!
4. Ik wil geen gaten in mijn lijf gewoon ter versiering, en ik heb dus ook geen oorbellen. Omdat ik er het nut niet van inzie, draag ik ook nooit ringen. Mijn juwelencollectie is zeer beperkt en met accessoires al hetzelfde. Eenvoud siert, denk ik dan maar.
5. Stiekem hou ik van lieve kinderboekjes en schattige kinderanimatiefilms (hoera voor Shaun the Sheep :p Ik wil die filmposter!), grappige knuffelbeestjes, schommels, schudden met sneeuwbollen, ... En andere dingen die een mens van mijn gezegende leeftijd normaal allang achter zich gelaten heeft ;)
6. Ik kan niet aan mijn werk beginnen zonder dat eerst alle achterstallige rommel opgeruimd en georganiseerd is. Vroeger in mijnen studententijd spendeerde ik meer tijd met het in mappen stoppen, perforeren en op orde zetten van mijn cursussen dan aan het daadwerkelijk lezen/leren ervan. Of ik verdoe meer tijd met mijn computer om alles in mapjes te organiseren dan om de nodige documenten te maken. En als ik een presentatie moet maken, dan verspil ik de meeste tijd met alles mooi eenvormig te 'designen' ipv met de inhoud of inoefening. Maar het daadwerkelijke werk wordt dan ook wel verzet in een verbazend efficiënt last-minute tempo :D

En sinds zowat iedereen in blogland al getagged is geweest, rest mij enkel de zonderling die niet tot die groep behoort, uit te nodigen zichzelf uit de nood te helpen.

Herfstmijmeringen in het klad

2008-09-30T22:34:33+02:00

Ik heb je zo lief
mijn liefste lief
als een symfonie van
dwarrelende herfstbladeren
met hun lieflijk knisperende lied
van uitbundig oranje geel
en vurig rood weerkaatsend
in lief lachende lippen

Het gele lampenschijnsel
stroomt voor de auto uit
over het glanzende asfalt
mistroostige bomen lossen wat blaadjes
die de dunne regen vergezellen in haar val
ze omboorden de oevers van de straten
en vluchten plots de weg over op de wind
als geschrokken eekhoorntjes
fragiel in het onverbiddelijke blikveld
van bliksemende koplampogen

Mysterie

2008-09-13T16:50:32+02:00

Soms buig ik mijn reeds kwartversleten (ik denk niet dat ik de 100 haal...) brein over de grote kwesties des levens. Tegenwoordig werp ik mijn grijze hersencelgeweld meerbepaald op het mysterie van de meerkleuren busschermen. Waarom o waarom heeft een bus een meerkleurenscherm nodig? En nog dieper gravend in dit grote vraagstuk: waarom o waarom zetten ze roze cijfers op een blauwe achtergrond, of gele op een groene, of eender welke onmogelijk van verder dan 2m afstand te lezen kleurencombinatie? Ik bijt er mijn tanden op stuk! Bijna tijd voor een kunstgebit voor dit ouwe meetje, als dat zo verder gaat!

Als alles eigenlijk veel te veel is dan vervalt het in het niets van de oneindigheid

2008-09-07T22:19:58+02:00

Ik zou massa's dingen kunnen vertellen over hoe ik afstudeerde met een resultaat waar ik best trots op ben, met een vage belofte aan een interessante job, een boek met mijn naam erop, en een concrete belofte aan een prachtige, zes weken durende reis naar Ecuador en Peru. Zoveel dat ik uiteindelijk nergens weet te beginnen en tot stilzwijgen verval. Laat ik toch maar een vage poging plaatsen. Gewoon zomaar. En omdat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen dit virtuele kladblok te laten doodbloeden na al die trouwe jaren aan mijn wereldwijdewebsplorerende zijde. Schol! Op de goeien ouwen tijd.
De concrete verwachtingen zijn intussen volledig ingelost. Was dat even een prachtige tijd ginder op dat andere continent! De vage beloftes zijn voor de ene helft de kop ingeslagen en voor de andere helft nog vager dan tevoren. Terug naar de realiteit! Die bitterzoete realiteit, waarin ik (altijd te lang) vast zit bij de mama thuis, werkloos en blut en ietsiepietsiestiepelzot door de goedbedoelde zorgende bemoedernissen, maar waaruit ik zo af en toe (zoveel mogelijk dus) weg kan vluchten naar de zachte armen van het liefste lief of de bladzijden van een andere wereld achter de aaneengeregen letters in een boek.
Ahh, wat is het een ongelofelijk gecompliceerde tijd, bolstaand van paradoxen en verderglijdend naar vervaarlijk opdoemende tweesplitsingen die nu nog verscheurend twijfelen tussen allerbeste uitkomst en allerdiepste miserie, in een zenuwachtige loterij. Ik vertrouw op de goede afloop. (Met een beetje een bang hartje, biecht ik hier tussen haakjes op, zodat de lezer het niet ziet) En intussen verdwijnen die enkele belangrijkste spelers in het schouwspel van mijn leven over nevelige horizonten, zeeën en oceanen naar een land ver weg van hier.
Meer nog dan wat anders, voel ik mij nu op dat spannende uiterste randje, balancerend boven de chaos die nu elk moment kan losbarsten. Vallen of vliegen. Rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en vooral weer doorgaan. Er huist een zenuwachtigheid in mij die voorheen lange jaren in slaap gewiegd werd door de zachte kabbeling van het gewone en vertrouwde. Een tijd van transformatie kondigt zich aan. Ik kan alleen maar benieuwd zijn naar wat volgt!

De tijd van tien

2008-06-17T13:50:53+02:00

* 10 jaar geleden: ontmoette ik Gekje, die sindsdien altijd bijzonder is gebleven voor mij
* 10 maanden geleden: moest ik nog beginnen aan mijn thesis
* 10 weken geleden: maakte ik een zalig dagje paardrijden aan het strand mee
* 10 dagen geleden: was ik happy happy happy!
* 10 uur geleden: *snurk*
* 10 minuten geleden: passeerde ik eindelijk nog eens de stofzuiger in mijn kamertje
* Binnen 10 minuten: begin ik weer te lezen aan de cursus religie, zingeving en levensbeschouwing
* Binnen 10 uur: kan ik weer denken aan in mijn heerlijk zachte bedje kruipen
* Binnen 10 dagen: heb ik mijn allerlaatste examen van mijn unief carrière
* Binnen 10 weken: zit ik ergens in Ecuador of Peru te genieten van 't leven!
* Binnen 10 maanden: weet ik wat het werkende leven inhoudt
* Binnen 10 jaar: heb ik al een stapeltje dromen verwezenlijkt en ga ik lustig verder dromen over wat nog kan komen

En jullie?

Schrijfstokje

2008-06-04T10:48:33+02:00

Blijkbaar ligt de bron hier, maar ik heb 'm meegepikt vanuit de stroom hierzo. Dus bij deze eens en echt handgeschreven zinnetje op deze blog. Zoals gewoonlijk geldt het principe wie het wil neemt het mee.

Handschriften boeien me eigenlijk wel. Op één of andere manier valt er toch iets van je persoonlijkheid in te lezen. Iemand hier die iets kent van handschriftanalyse? Ben anders wel eens benieuwd wat uit mijn geschrift te analyseren valt :)

Voor de rest zal het jullie niet verbazen dat ik bij deze gelegenheid dan ook maar even officieel meld dat deze blog de pauzeknop ingeduwd heeft. Thesisverdediging, examens, altijd een ongelofelijk ongeïnspireerde periode en dus geen moment om hier wat rommel op te gooien. Het interesseert toch niemand in wat voor stemming ik vandaag ben en welke morgen of dat ik naar de fitness geweest ben, wat ik gegeten heb of dergelijke meer hé. Afin, dat interesseert mij zelf alvast niet, dus ga ik er ook niet over schrijven natuurlijk.
Ik kom terug! Vanaf 27 juni begint een leven van vrijheid. Hoera! En dan ga ik op reis (13jul - 29 aug Ecuador en Peru, tips welkom), waar ik ongetwijfeld wel wat van mijn spirit terug zal vinden. Wie weet ook wel een internetverbinding om dat live met jullie te delen. Het zal hier in ieder geval zéker helemaal terug op snelheid raken vanaf september. Beloofd!

The mystery of the black hole

2008-05-05T20:50:44+02:00

Jaja. Thesis is af! Je zou denken dat ik al een gat in de lucht gesprongen heb en niet weet wat voor leuke dingen ik eerst zou moeten doen, gewoonweg overrompeld word door de vrijheid, etcetera. Think again. Ik heb gekookt, ik heb mijn strijk gedaan en ik heb een lijstje met leuke dingen opgesteld die ik mórgen kan gaan doen, maar for now: ik verveeeheeeheeel mij - help!

Let's limbo

2008-04-30T15:01:44+02:00

Weer een stokje, blijkbaar omdat ik die dingen altijd te braaf aanneem. Nuja, iedereen die mij beschrijft met woorden als 'lief' kan ik daarvoor wel vergeven :) Het zintuigenstokje dus:

De top 3 van mijn neus
Versgemaaid gras
Zilte zeelucht
Een verwelkomende geur van huisgemaakte lekkernijen bij het openzwaaien van de deur bij de mama thuis. Zeker in het geval van cake of stoofvlees.

De top 3 van mijn smaakpapillen
Aardbeien
Verse slagroom
Het genot van sorbet in de zomer of hete thee/chocomelk bij winters weer

De top 3 van mijn oren
De natuur: onweer als ik gezellig binnen zit, kabbelend water, ruisende golven, ritselende bladeren, stortregens, vogelgefluit, sneeuwgekraak, kattengeronk...
Lieve woordjes
Pianomuziek

De top 3 van mijn ogen
Een diepe duik in de ogen van je geliefde
Regenbogen
De kleurig artistieke wereld die opduikt van zodra ik mijn lenzen afzet

De top 3 van mijn huid
De warmte van een knuffel, iemand naast je, een pluizig huisdier, een mok hete thee, een zacht dekentje, een haardvuur, zonnestralen, een bad
De zachtheid van een aanraking, een kus
Het exploreren van texturen

Zoals je ziet ben ik slecht in kiezen van favoriete dingen, zo ook in het kiezen van slachtoffers voor dit stokje. Gewoon meenemen dus die handel!

één twee drie

2008-04-21T22:49:04+02:00

Vanuit deze hoek kwam er een lentetwijgje met zachtgroene blaadjes toewaaien.

1. Grijp het dichtsbijzijnde boek dat meer dan 123 bladzijdes telt.

Ehm ja, het World Development Report 2008 zal ik maar geen boek noemen zeker, maar het dichtsbijzijnde alternatief is ook thesislectuur: The Bottom Billion - Why the poorest countries are failing and what can be done about it, door Paul Collier.
Iets verderop ligt er ook nog een boekje van de Dalai Lama, een boek over filosofie en een Spaans leesboek, maar helaas...

2. Open het boek op pagina 123 en zoek de 5de zin.

Again, in the end it is an empirical question, not something that you can deduce from the first principles of an ideology.

3. Post nu de volgende drie zinnen.

It's easy to think of ways in which aid might leak out into capital flight; for example, the president just steals it. But there are also ways in which aid could reduce capital flight. It is true that for this you have to think a little bit harder, as the image of the president stuffing dollars into his briefcase comes more easily, but here is an alternative mechanism.

Zoals gewoonlijk gooi ik stokjes niet graag door, want de mannen die hunne kop hier het meeste laten zien, worden dan altijd slachtoffer van mijn gebrek aan inspiratie ;-) Iedereen die 't wilt, neemt het mee!

Over treinen

2008-03-30T12:50:44+02:00

Treinreizen, het zal nooit hetzelfde zijn nu ik de fantastische film Before Sunrise gezien heb. Gisteren echter waagde ik me enkel op het traject Leuven-Tienen, een treinreis van misschien een kwartiertje, aldus zonder hooggespannen verwachtingen. Edoch, door de niet passende busaansluiting zat ik al tien minuutjes te vroeg op het perron en dan had ik nog een extra elf minuten vertraging te verteren zo bleek. Ik vloekte. Geen goed boek binnen handbereik om over aangesproken te worden, hoe zou ik nu ooit de liefde van mijn leven tegenkomen?! Ik nam dan maar de toevlucht tot het observeren van mijn medereizigers, dan moesten we het maar van oogcontact hebben als ik een potentieel slachtoffer zou spotten. Mijn blik gleed over de rommelig uitgestrooide wachtenden, de gemiddelde leeftijd schatte ik uit de losse pols tegen de veertig jaar aan. Opeens kwam daar toch een jongeman het perron opgewandeld. Leeftijd: check. Uiterlijk: uncheck. Hij koloniseerde het stoeltje schuin tegenover mij, zette een hoofdtelefoon op en vouwde zijn laptop open om de elf minuutjes vertraging op te vullen met gebiologeerd schermgestaar (WTF??!! Uncheck³!). Er was een vrouw met haar dochtertje, een meisje met ongelofelijk lelijke schoenen en een ongeïdentificeerd boek wegens rode letters op een groene kaft, er was een stel Limburgers met een Cesar-reclame-hondje. De vertragingstijd bleef twijfelen tussen 18 minuten, 16, 15 en besloot op 21. Het kleine meisje had nog nooit zoiets gezien. Ze was onder de indruk van de passerende hogesnelheidstrein die de deuren van de wachtruimte op het deed rammelen. Een sensationeel moment in deze tijdloos heen en weer wiegende saaiheid als een debiel kind in een liefdeloos weeshuis. Ja, dat is exact zoals ik me voelde terwijl ik daar tweemaal zo lang op dat perron zat te wachten dan ik op de trein zou zitten. Geïsoleerd op mijn eigen kleine eilandje temidden tientallen andere eilandjes, wachtend tussen de wachtenden. Het blijft een bizar fenomeen...

[Wijvenweek] Wat mannen niet begrijpen

2008-03-29T12:18:26+01:00

Gisteren nog, nam ik spontaan breinaalden in de hand, omdat ik persé een schattig eiermutsje wilde maken zoals ik in Libelle had gezien (jawel, een über-wijvenweek-zin om alle venten mee weg te jagen!). Daar zat ik dan, samen met de mama die mij met raad en d(r)aad bijstond. Ik heb geleerd hoe ik steken moet opzetten, hoe rechts en averechtse steken er nu weer uitzien, hoe je het verschil kan zien, hoe je moet afzetten en een draad instoppen. Gaandeweg heb ik in mijn experimenteel werk ontdekt dat als je niet oplet dat je rechtse boven rechtse en averechtse boven averechtse steken doet (woeps, moest ik daar op letten?!), je rijstpapsteek krijgt. En dat er ook iets bestaat als dubbele rijstpapsteek. Dat het kan om opeens 25 steken te hebben, al had ik er maar 24 opgezet. Geen idee hoe ik dat had klaargespeeld, want ik had in het eerste rijtje eigenlijk een steek laten vallen. De wondere wereld der handwerkjes - ik vond het geweldig! En nu ben ik dus de trotse bezitster van een blauw en groen eiermutsje van excellente made-by-mama kwaliteit en één ietsiepietsie zieliger geel exemplaar met een gestunteld rijstpapsteekboordje :-D

Wat mannen naast the joy of breiwerkjes ook niet lijken te begrijpen is het principe van het jezelf verwennen met warme baden vol badolie/badzout/aromatherapie/whatever, lange douches met dé juiste lekker ruikende shampoo, scrub, dé ultieme hyperhydraterende douchecrème en nog bodylotion achteraf, de aantrekkingskracht van stoombaden waar je uit komt met een perzikvelletje en blosjes op je wangen en meer van die kuuroord-toestanden. Zo zijn er mannen die een wellnessbon krijgen voor hun verjaardag, een heel jaar geldig, om dan een maand voor de deadline te merken dat alle extra verwennerijen (massage!) allang volgeboekt zijn tot lang nà de deadline en het dus bij de standaard toegang zal moeten blijven en er voor de waarde van de bon dus nog drie andere gezell(inn)en mee mogen. Helaas op het moment dat ik danzij mijn geweldige thesisdeadline niet meer kan permitteren om op die uitnodiging in te gaan *snotter* Om maar te zeggen: dàt zou een vrouw nooit overkomen zijn ;-)

En dan hebben we het nog niet over kleerkasten gehad, die voor een vrouw nooit gevuld genoeg zijn, want elke gelegenheid vraagt om een specifieke outfit/stijl en binnen elke stijl voor elke gelegenheid moet er dan natuurlijk genoeg keuze zijn, om net dat te kunnen aandoen waar jij je die dag goed in voelt. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat mijn eigen kast serieuze tekortkomingen heeft omdat dit typische vrouwelijke trekje mij nog maar relatief recent overvallen heeft. En volgend jaar moet ik werk zoeken! En als dat werk is waarbij ik mantelpakjes moet aandoen, wat dan?! En wat doe ik aan op een sollicitatie?! Aaaah! Stress! Maar goed, éénmaal ik dan een job heb, kan ik volop gaan shoppen met mijn centjes en mijn persoonlijke kleur- en stijladviseuse (allen daarheen!). Ja, want wij vrouwen denken na over de kleuren die we dragen en welk model kleren ons een mooie taille geeft of net een dik gat en wij vinden het leuk naar andere vrouwen te gaan die daar meer over weten dan wijzelf, zodat we er altijd zo stralend mogelijk uit kunnen zien als we ons in publieke ruimtes wagen. (Maar soms ook niet)

Afin, wat ik eigenlijk wou zeggen: het is zó geweldig dat mannen sommige dingen van vrouwen niet begrijpen en andersom, want ik vind het altijd boeiend om die verschillende visies en denkwijzen te ontdekken. En het is geweldig dat dat niet alleen kan in een ander land aan de andere kant van de wereld, maar ook gewoon in eenvoudige en ontelbare ontmoetingen met the guy next door. Ik heb het wel eens meegemaakt dat ik in een volledig mannelijk gezelschap mezelf in de achtergrond liet verdwijnen en gewoon ervan genoot me als spion te voelen terwijl ik het gesprek afluisterde dat ze nooit zouden voeren in een gezelschap met vrouwen. Je kan je elke dag opnieuw een beetje ontdekkingsreizigster wanen - Hoera! :D

[Wijvenweek] Kinderen

2008-03-28T12:14:47+01:00

Ha, kinderen, da's dan meteen het thema dat de twee vorige, mannen en huishouden, verenigt. Trouwens, ik wil later ook alleen een vent in huis die netjes zijn deel doet in het huishouden. Vooral als het over strijken gaat, want daar heb ik een bloedhekel aan. Tja, misschien verbetert dat ook wel als ik kan strijken met de TV op om me af te leiden ofzo, maar no way dat ik ga strijken voor een heel huishouden met man en drie kinderen. Soit, het huishouden is voor mij iets om te doen als het echt nodig is, of als ik er toevallig toch zin in zou hebben, bijvoorbeeld als het gaat tussen dat doen of nog minder leuke zaken, of als het mooi weer is, het raam wagenwijd open kan en de muziek op luid.

Mannen dan, ik zal ze nooit begrijpen, en ik zal ook nooit zonder kunnen (dat zinnetje hieronder was een dikke leugen natuurlijk! "can't live with", wat een bullshit!), aangezien ik de sterke neiging heb mij het leven voor te stellen in gezelschap van een partner in crime, een soulmate, een levensreisgezel, die momenteel helaas nergens te bespeuren is (soms heb ik wel eens last van een vervelende fata morgana, maar die doorprikt zichzelf nog voor ik kan knipperen - een zeer lastig fenomeen).

Want voor ik die soulmate gevonden heb, zullen er natuurlijk zeker geen kinderen aan te pas komen. En ik denk dat ik mezelf nooit echt met kinderen zal kunnen voorstellen voor ik de man ben tegengekomen die ik mij wel kan inbeelden als vader voor die kinderen. Maar als het dan toch echt moet en ik begin er rationeel over na te denken, dan wil ik minstens twee kindjes. Want ik zou het mijn kinderen nooit willen afnemen om zeker één broertje of zusje te hebben, iemand die altijd in je leven zal zijn, iemand om dingen mee te delen, om rekening mee te houden, om ruzie mee te maken maar later toch te appreciëren, iemand die gewoon door er ook te zijn zoveel toevoegt aan je leven, dingen die je nooit zal ervaren of leren als enig kind. Nee, ik zou het mijn kinderen nooit willen afnemen om dat te hebben. Minstens twee dus, en wie weet wel drie, als je dan niet met de ene kan opschieten, is er nog een ander om mee op te trekken :p En eigenlijk zou het me stiekem supergezellig lijken om een echt groot gezin te hebben, in een groot huis, waar het de zoete inval is van allerlei familie en vriendjes van de kinderen enzovoort. Alleen, dan moet je zoveel keer bevallen en daar heb ik toch wel wat schrik van. Ik denk dan altijd: gewoon proberen twee keer een tweeling op de wereld te zetten, maar zo werkt het natuurlijk ook niet :D Of adopteren, maar dan maak je geen zwangerschap mee en dat lijkt me zo'n unieke ervaring.

Afin, laat die soulmate maar komen en dan zien we wel weer!

[Wijvenweek] Mannen

2008-03-26T11:07:37+01:00

Can't live with, can't live without...

;-)

[Wijvenweek] Shoppen

2008-03-25T12:45:28+01:00

Shoppen en ik, het is een haat-liefde verhouding die helaas nogal naar de linkerkant overhelt. Sommigen zouden dat dus zonder twijfelen een slechte relatie noemen, analoog aan mijn relaties-als-krentenbrood theorie. Als tegenovergestelde van een goede relatie is shoppen voor mij dus een slecht brood met af en toe een paar goede krenten erin. Het is enkel leuk als ik iets vind dat mooi past en betaalbaar is, wat dankzij mijn uitgebreide evaluatie van mijn wijflijf gisteren in combinatie met een studentenbudget begrijpelijkerwijs te classeren is als de onmogelijkheid benaderend. En schoenen zijn nog het ergst van allemaal. Zo komt het dus dat ik in héél mijn kast maar twee rokjes heb (echt waar), geen ènkel paar botten (ja echt waar) en dat ik maximaal drie maal per jaar de stad in trek met de moed der wanhoop (echtig waar). En dan ontdek je dat de mode van het jaar gemaakt is in een kleurenpalet dat mij niet flatteert en prints die ik oerlelijk vind. Al minstens twee jaar aan een stuk. *slikt wat vieze woorden in*

[Wijvenweek] Mijn wijflijf

2008-03-24T14:38:18+01:00

Het is een feit dat echt alle, maar dan ook àlle vrouwen in min of meerdere mate complexen hebben over hun lijf. Daarvan zal zich vandaag wel genoeg bewijs opstapelen! Ikzelf ben gelukkig sinds mijn pubertijd opgeschoven van de categorie oh-my-god ik ben ver-schrik-ke-lijk lelijk naar de categorie ach-als-het-dat-maar-is. Vroeger was ik dan ook van het type waaraan mensen spontaan vroegen (hoe grof) of ik anorexia had. Ik had al een bril sinds mensenheugenis en de meest sullige kleren (dat mijn moeder mij zo buiten stuurde...), verschrikkelijk haar ook (geknipt door diezelfde moeder), absoluut géén borsten en ga zo maar verder. Lenzen zijn een zegen, kappers ook, een eigen shopbudget ook, een aantal kilo's meer is ook al een mooi begin en mijn wegen en die van de AA-cup zijn ook al lang gescheiden.

Anyway, ik ben van mening dat er aan zowat alles voor- en nadelen zijn, zo ook aan de kenmerken van mijn lijf. Afhankelijk van de bui zie ik mezelf dus als een afschrikwekkend quatropusmonster of een topmodel (kuch).

Lange ledematen: een zegen als je iets van de bovenste plank te pakken wil krijgen of tijdens een massale bijeenkomst het overzicht wil behouden, een vloek als je broekspijpen of mouwen lang genoeg wilt of vrouwelijke hakken zou willen dragen of een lief vinden dat minstens even groot is als je eigen 1.82m - kandidaturen welkom op twinkeltje*at*gmail*dot*com ;)
Een BMI dat net boven of onder de grens voor ondergewicht ligt al naargelang de bron die je raadpleegt: een zegen als je in combinatie met vorige een mannequin (lees: kapstok) genoemd wil worden of alles wil eten waar je maar zin in hebt en wanneer je er zin in hebt, een vloek als je beseft dat iedereen veronderstelt dat je jezelf elke dag uithongert en enkel cola light (bah!) drinkt of als je iets zwaardere dingen wil optillen - afin, dringend tijd om mijn magere lijf een beetje te gaan trainen in de fitness om een paar kilo spier te kweken zodat ik die mensen met belachelijke veronderstellingen eens een goeie mep kan geven (Ok, en het zou ook een pak sexier zijn met zo een klein beetje spieren ;)*tip* Van paardrijden krijg ik alvast een platter buikje en een strakker kontje)
Grote ogen: een zegen op uitgeslapen momenten, een vloek op de meer talrijke andere momenten waarop ik iedereen inclusief mezelf schrik kan aanjagen met één blik.
Kleine oren: een zegen omdat je nooit ofte nooit dumbo genoemd kan worden, een vloek als je probeert mensen te verstaan in een drukke omgeving.

Maar dan zijn er toch wel dingen die schaamteloos ongenuanceerd zijn:

Grote voeten daar heb je nu eens echt níks aan. Het is enkel ongelofelijk frustrerend als ze nooit jouw maat hebben of die leuke schoenen transformeren tot overzetboten als je ze in jouw maat bekijkt. Nee, ik heb geen goed woord over voor grote voeten of voor de schoen(makers)(winkels) in het algemeen. Maar buiten het formaat van mijn lieflijke voetjes ben ik er best tevreden mee, want er staan tenminste geen hobbelige bobbelige vieze kromme tenen aan of zoiets!
Lange vingers: ideaal om piano mee te leren spelen, al moet ik daar nog aan beginnen... En ideaal om ET mee te imiteren.
Groene ogen: me likes :)
Een slechte huid die zooo tergend traag hersteld van elk wondje of puistje of krabbetje dat er ooit geweest is en door het minste gemerkt blijft met een littekentje
De slechte ogen en krommigheid die in de familie zit. Natuurlijke selectie is niet meer wat ze ooit geweest is.
Gedimd licht maakt iedereen mooier! Leve cafés, fuifzalen, of zonsondergangen.

Voilà dan zullen we wel alles gehad hebben en kan ik besluiten dat mijn grootste 'complex' (overstatement van de dag) momenteel mijn magerheid / het gebrek aan een minimum aan spieren. Laat dat nu net iets zijn waar een beetje fitnesstijd al iets aan kan verhelpen. Weer een goed plan voor na de - eikes wat een vies woord - thesis. Al bij al ben ik zeer blij met mijn wijflijf!

Maar ik ben nog steeds een vrouw dus blijf ik me vaak vragen stellen als: Ga ik als dunne spriet ooit een kind op natuurlijke wijze op de wereld kunnen zetten als ik dat zou willen? Zou ik ooit in een Smart of een oldtimer kevertje kunnen rijden zonder opgeplooid te moeten zitten? Gaan schoen- of klerenwinkeluitbaters ooit beseffen dat er een heel potentieel in de lange-mensen-markt te grabbel ligt? Gaat er ooit een tijd komen waarin alle niet-hoofdhaar weggeëvolueerd is? Zal ik ooit niet meer bij elke eerste ontmoeting de vraag moeten aanhoren of ik basketbal speel? Wanneer zouden de woorden 'dieet', 'light' en 'push-up'eens uit de mode geraken? Wat zijn de meest voorkomende complexen of onzekerheden van mannen over hun lichaam? Waarom eierspringen en menstrueren vrouwen elke f*** maand terwijl ze gemiddeld misschien twee kinderen op de wereld zetten gedurende hun leven?
Zo veel mysteries, zo weinig antwoorden!

The good vs the bad

2008-03-08T13:50:58+01:00

the Bad:

In een salsabar zijn maar niet mogen dansen omdat je iets aan je voet hebt.
Sterk geconfronteerd worden met het feit dat je dingen weet die je niet mag zeggen.
Een babbel mislopen en daardoor beseffen dat binnen enkele maanden je beste vrienden en zelfs de minder beste allemaal ineens ver weg gaan zijn, net als je ze waarschijnlijk nodig zal hebben.
Weten dat diegene die potentieel heeft die leegte een beetje in te vullen dat heel erg hoogstwaarschijnlijk niet zal doen. Of wie weet wel. Sommige mensen zijn verwarrend en dat irriteert me mateloos.
Paardrijden moeten missen voor een lezing - dat mag je zeer letterlijk nemen - over het dilemma tussen geloof en wetenschap.
Beseffen dat je (bijna) vijf jaar gestudeerd hebt en je uiteindelijk dommer voelt dan drie jaar geleden.

the Good:

Bazen van zussen die jouw CV doorsturen naar hun contacten. Oh yeah!
Manneke en Jeanneke Pis nog eens terugzien en door de Rue des Bouchers kuieren.
Geen les hebben op vrijdag omdat toevallig allebei de lessen wegvielen voor een keertje.
Promotoren die je thesistekst blijkbaar goed vinden ook al ben je zelf niet echt onder de indruk van je werk.
De zon schijnt :-)
Zo zonder gezelschap van kotgenootjes onbeschaamd meekwelen met je muziek.
Een culinaire trip maken naar landen waar je nog nooit geweest bent.
Puzzels! Oh jeugdsentiment.

the Ugly ga ik jullie besparen :-p

Knalroze eendje

2008-02-25T20:20:14+01:00

Om één of andere bizarre reden voel ik me toch lichtjes verplicht om iets over de blogdrink te schrijven, hoewel ik daar niet zo veel meer over kan zeggen dan dat ik op niemand indruk heb gemaakt, tenzij met de donkere kringen onder mijn ogen want oh boy, wat was er een drukke week aan vooraf gegaan, en ik was in verwachting van een ander feestje met taart, oh boy, taart!, en dus was ik afgeleid en heb ik met de mensen met wie ik wel had willen babbelen zo achteraf gezien uiteindelijk helemaal niet echt gebabbeld, afin dit alles maar om te zeggen: jawohl, ik was er bij, ook al herinnert u zich mij niet. Héhé. Ik moet dringend mijn slaaproes uitslapen. Wat is dat toch de laatste tijd. Die thesis toch, ik zeg het u, die thesis is het beste wat mij ooit overkomen is: het is een wonderbaarlijk excuus voor echt alles en àlles. Zelfs voor het feit dat ik niet lijk te weten waar ik mee bezig ben tegenwoordig, want hey, dat hoeft ook niet want het enige waar ik mee bezig moet zijn is die thesis. Inderdaad. En dus weet ik eigenlijk niets meer. Numb. Meer hoeft dat niet te zijn. Wacht maar tot het mei wordt, dan begin ik ook weer een nestje te bouwen en mijn vleugels uit te slaan en ogen en oren en wakkerheid en zonnebruin langs alle kanten te hebben! *rolt zich in afwachting in een pluizigzacht winterslaapje*

Sunny Side Up

2008-02-12T11:54:54+01:00

Het is een geweldige dag vandaag! Eentje die perfect volgt op de mooie lentekriebeldag van gisteren en het zuiverende zonneweekend daar nog voor. Ik slaag er eindelijk in om 's ochtends de wekker te gehoorzamen die afgesteld staat op een schappelijke tijd van 08.00u en als alles goed gaat zo zal blijven tot het einde der studietijden om mezelf te verwennen met de deugden van een vast ritme. Hoera!

Hetgeen mij vanochtend opvrolijkte had echter weinig tot niets te maken met mezelf uit bed te zwieren op het juiste uur, maar vooral met het eerder gevreesde ommetje langs de promotor van mijn thesis. Meer precies met wat die allemaal zei. Dat mijn eerste hoofdstuk wat hem betreft zo goed als af is (goed zo, was ook mijn idee!), dat het een goed stuk is, dat mijn idee over de komende twee hoofdstukken goed is, en dat ik 'zeer goed' schrijf, dat mijn tekst heel vlot leest. Whihoe! Verder maakte hij een aantal opmerkingen over dingen die duidelijk naar voren zouden moeten komen in mijn thesis en dat waren zaken die ik zelf ook al in gedachten had. Hoera! Een mens zou voor minder goed gezind worden, nietwaar! Ik zie het weer helemaal zitten :-) En dat maakt dan ook dat ik me op oneindig veel andere vlakken ook meteen weer veel beter in m'n vel voel. Of hoeveel invloed de dreiging van een thesis eigenlijk heeft op je hele persoon.

In ieder geval, vandaag... is het leven gewoon geweldig! *huppelt*

Contrast

2008-02-03T15:30:18+01:00

Je wordt versierd door een halvegare, soms per uitzondering is dat, of ik goed ben in data-overdracht, proberen ze, of ik hun usb-stick wil uittesten, alsof ze denken dat dat ooit zal werken en ze wedden met hun vrienden voor één euro om mij te kussen, op de mond en denken dat het helpt als ze zeggen dat ze die euro aan mij zullen geven, maar voor dat punt was het eigenlijk gewoon hilarisch.

Je staat te wachten aan een bankautomaat die papiersgewijs medegedeeld over zeven minuten weer zal werken en ondertussen sijpelen er mensen binnen met een al even halvegaar promillegehalte als die van enkele regels geleden, ze steken sigaretten op en wachten ook hoewel ze als 'informaticussen' wel beter weten dan dat, bier halen ze en drinken, samen en ik wacht enkel omdat het leuk is om te observeren, hoe je nooit weet wanneer en hoe en waar, in te geloven.

En toch in die halvegare wereld van aanraking en overlapping, van woorden, interpretaties, zoals een blinde die een beeld vormt door een oppervlak zonder ooit echt te zien, we blijven altijd eilandjes, filosofeer je terwijl je in je eigen cocon, een glas wijn nipt.

Hoe dieper je gaat doordenken, hoe 'bewuster' je wordt van de wereld om je heen - hoe meer je gaat beseffen dat er altijd die onoverbrugbare kloof is tussen 'ik' en 'de ander'. Niemand zal ooit volledig kunnen vatten wie je bent, wat je denkt, wat je voelt. Niemand zal je ooit volledig kunnen erkennen in wie je bent. In die zin sta je op jezelf, als een apart eilandje, een individu.
Maar tegelijkertijd is hetgeen waar wij mensen altijd naar streven een 'heelheid', een verbondenheid met anderen. We willen die kloof dichten, die eenzaamheid die die kloof oproept opvullen.
Tel die twee dingen bij elkaar en de conclusie is dat dat streven naar heelheid nooit volledig af zal zijn. Wij zijn en blijven 'eilandjes' op onszelf. We kunnen alleen bruggen bouwen. Maar in wezen blijven we een apart individu.
In dat besef word je je bewust van die eenzaamheid die daarmee gepaard gaat.Maar daarmee wil ik nie gezegd hebben dat dat een 'slechte' soort eenzaamheid is, want het is in die ruimte dat je jezelf kan ontplooien en van jezelf kan gaan houden zoals je bent. Moest die 'kloof' er niet zijn zouden we nooit onszelf kunnen leren kennen als entiteit. Nee, dan zouden we alleen maar het aspect van onszelf zien dat in relatie zou staan met het geheel. Die 'eenzaamheid' is een voedingsbodem voor zelfontplooiing.
En het is weeral in zekere zin een paradox, want hoewel we niet in eenzaamheid kunnen leven en altijd manieren zullen zoeken om die kloof op te vullen door zinvolle relaties met mensen aan te gaan, toch kunnen we ook niet zonder die eenzaamheid, want we hebben ze nodig om tot onszelf te kunnen komen. (maart 2004)

Dreams can come true?!

2008-01-25T20:34:40+01:00

Wat is dat toch met dromen? Meestal herinner ik er me niks van en de keren dat ik het me wel herinner, tart het alle verbeelding.

De moederlijke doodsangsten die ik enkele nachten geleden uitstond toen ik mijn baby-zoontje uit het oog verloren was op excursie toen er dan ook nog eens brand in het gebouw uitbrak en de opluchting toen hij uiteindelijk veilig bij de papa buiten aangetroffen werd (?!) verbleekten in het niets bij wat ik vannacht droomde.

Wat dacht je van een soort gevecht met een tarantula-achtige spin die ik maar niet buiten gezet kreeg. Vriendin H. schoot te hulp, maar uiteindelijk beet het beest zich vast in mijn rechterhand en kwamen er scherpe voorwerpen aan te pas voor het bezweek en losliet. Spinnen hebben acht poten, dus die beet bezorgde me een paar extra vingers tot ik er acht had aan die rechterhand. En als ik niet oppastte, groeiden er nog bij, maar met een paar strenge gedachten (zit! af! blijf! ga weg gij nieuw groeiende vinger! dat ik u niet meer zie!) kon ik ze nog in bedwang houden. Ik ging naar een soort grote beurs in open lucht waar ik een specialist terzake wou raadplegen, maar tegen dat het mijn beurt was, sloot de boel. Volgende dag kon ik dan toch terecht bij die dokter. Ergens op dat punt werd ik wakker.

Was ik even blij dat toen ik vanmorgen voor de zekerheid even m'n vingers natelde, ik kon stoppen bij tien. Pjieuw!

Aanvulling 27/01: Volgens ons mama staat de spin symbool voor verborgen aspecten van mezelf, die ik nog moet ondekken en me eigen maken. En een baby is symbool voor een nieuw begin. Niks om me zorgen over te maken dus :)

Nieuws

2008-01-20T15:32:42+01:00

Soms vind ik mezelf een slecht mens. Zoals wanneer ik het nieuws lees en alleen maar kan denken wie er zijn kind nu in hemelsnaam Kitty noemt. Een kleine oprisping van mijn duistere zijde op de meest heilige dag van de week. Ik schaam mij diep.

Beweging - bewogen

2008-01-18T14:02:36+01:00

Tegenwoordig zit ik met mijn hoofd bij de toekomst, wat er voor zorgt dat de komende maanden gevoelsmatig gereduceerd worden tot een verblijf in de wachtkamer, voordat ik aan de transit kan beginnen naar het 'echte' leven. Ik kan niet wachten! Het liefst zou ik de teletijdmachine instellen op enkele maanden, erin stappen en zoeven naar het prille begin van de maand juli, waar de startblokken klaarstaan. Afstuderen. Eindelijk ligt daar die nieuwe uitdaging voor me.

Zes en halve week Ecuador. Het vliegtuigticket is geboekt. Eerst leek het zelfs zeven en halve week te worden. Honderd euro besparen op de vlucht versus een week langer centen uitgeven ginderachter, komt alles bij elkaar neer op een extra week buitenlandervaring voor hetzelfde geld. Geen normaal mens kan er dan aan twijfelen dat goedkopere ticket te boeken. Zelfs mijn moeder was op slag enthousiast. Het was een bizar confronterende ervaring om voor één keer degene te zijn die meer twijfelde dan zij. Ik had een stortvloed aan redenen om niet tot in september weg te blijven verwacht. Iedereen kan blijven verrassen! Ik verraste mezelf ook door om mysterieuze redenen met een gevoel te blijven zitten dat er iets niet helemaal goed was. Iets hield me tegen om helemaal gerust en enthousiast te zijn over dat extra-weekje-ginder-vliegticket.
En achteraf weet je dan dat je het eigenlijk van tevoren wist. Het foutje in het optellen van de taksen kwam bovendrijven toen ik mijn centen net al had uitgewuifd. Intuïtie, het bestaat! Zo zal ik dan toch in augustus nog voet zetten op Belgische grond.

En daar op die vertrouwde Belgische grond zal ik een sprong in het onbekende wagen. Een job zoeken, een werkende mens worden, officieel het ouderlijk huis verlaten. Niet wetend wat ik zal doen en waar ik zal eindigen. Een uitdaging, een mysterie, een verrassing, een rollercoaster, een nieuwe wereld, een heruitvinding van mezelf, een eindeloze nieuwsgierigheid, een bodemloos verlangen, een spanning, een onvoorspelbaarheid, een nieuw begin. Alles kan gebeuren. Waw, wat hou ik van dat gevoel. Ik heb geen last van ongedefinieerdheid. Integendeel.

Laatst keek ik op Canvas naar Nooitgedacht, waarin Rik Torfs deze keer Gert Verhulst op de rooster legde. Die laatste vond het blijkbaar zeer moeilijk om te leven zonder een geloof of een weten over wat er na de dood komt. Maar ik hou van dat ongedefinieerde. Je kan er je eigen rust in vinden. Je eigen waarheid. Het is in dat opzicht niet verschillend van het leven - je weet nooit wat er komt achter de volgende bocht. Wie zegt dat je niet altijd uitkomt exact daar waar je wil zijn, waar het goed is om te zijn? Ik leef zo mijn leven en ik denk zo over het hiernamaals: eens het zover is, zal het exact zijn waar het goed is om te zijn. Geen enkele definitie kan dat voor mij beter maken. Het niet weten laat de ruimte om zelf te creëren.

Stokje (bis)

2008-01-05T13:43:40+01:00

Eentje toegesmeten door life is a dance:

Wat wilde je later worden (als je kind was)?
Ik heb nooit echt een beroep in gedachten gehad. Vroeger dacht ik wel eens dat ik misschien zou eindigen als leerkracht.

Wat ben je dan uiteindelijk geworden?
Ik ben nog druk bezig met bio-ingenieur te worden en daarna wil ik iets doen dat verband houdt met ontwikkelingssamenwerking. Maar nog steeds geen echt concreet idee! Ik volg gewoon de weg zoals die zich voor mij ontplooit, zonder echt een plan te hebben.

Hoe wilde je, als kind, er later uitzien?
Anders dan op dat moment. Maar ik zag er dan ook lelijk uit, veel te mager ook al at ik echt wel genoeg, de mama knipte ons haar, bril met dikke glazen enzo. Om niet te veel op te vallen deed ik doorgaans saaie kleren aan in bruin en grijs en zwart en al wat lelijk was. Echt verschrikkelijk!

Hoe zie je er nu uit?
Veel beter godzijdank :) Met mijn meter tweeëntachtig heb ik leren leven, de bril is vervangen door lenzen en mijn BMI vertelt mij dat ik geen ondergewicht meer heb. Mijn ogen zijn meer groen dan standaard-bruin en ik breng wel eens een bezoek aan de kapper. Kleren zijn leuker als ze kleurig zijn!

Hoe zag de man van je dromen eruit?
Prins op het witte paard natuurlijk ;) Allez, het mocht ook een andersgekleurd paard zijn, zo ruimdenkend was ik wel :D Ik had het verder meer voor donkerharige types. Geen blond en blauwe ogen, danku!

En wat is het uiteindelijk geworden?
Voorlopig nog niet dè prins tegengekomen. Voorts is er niet echt een gemeenschappelijke deler te vinden qua uiterlijk. Al waren het geen van allemaal stoere gespierde beren van macho-venten (dat zou toch ook niet echt staan naast een spriet zoals ik, niewaar)

Hoeveel kinderen wilde je later en op welke leeftijd?
Ik ben nooit echt overtuigd geweest dat ik later zeker kinderen zou hebben. Als ze er dan toch zouden komen, moest het wel meer dan eentje zijn, want da's anders maar alleen hé!

Wat is het uiteindelijk geworden, of zal het wellicht worden?
Onder voorbehoud dat ik die prins vind waarmee ik mij die kinderen zie krijgen natuurlijk: meer dan eentje. Misschien is een even aantal ook niet slecht, dan is er niet zo één die een beetje uit de boot valt.

Wat was als kind je lievelingseten en wat lustte je totaal niet?
Frietjes met balletjes in tomatensaus: jummie! Champignons en vlees met pezen of bot in/aan of waar je nog te veel een beest in herkent: bah!

Lust je dat nu nog niet of heb je andere favorieten?
Frietjes zijn nog steeds favoriet, gecombineerd met huisgemaakt vleesbrood en een slaatje: goddelijk eenvoudig. Champignons begin ik al te eten als ze gewoon verwerkt zijn in een gerecht en in niet àl te grote stukken. Ik kan het intussen ook wel aan om wat dingetjes van mijn vlees te snijden, getuige het feit dat ik onlangs nog ribbetjes gaan eten ben. Al ben ik nog steeds geen fan van te herkenbare stukken beest - mijn studies doen daar ook geen goed aan door mij te voorzien van de nodige associaties aka horrorbeelden.

En voor de rest: iedereen die 't wil mag 't meenemen hé.

Stokje

2008-01-04T16:28:11+01:00

Van Bas kreeg ik dit stokje toegesmeten omdat het te stil is op mijn blog. Waarvoor mijn excuses. Ik ben druk bezig met thesissen, blokken en mijn leven uit te kuisen. Geen beter moment daarvoor dan het begin van een nieuw jaar, niewaar! Maar omdat jullie van al die avonturen niet echt geniet hebben, gooi ik jullie bij deze wat virtuele kruimeltjes toe om jullie blogleeshonger te stillen. Alstublieft en graag gedaan!

3 artiesten die ik in 2007 leerde kennen:

Ik scroll door mijn muzieklijst en kom tegen: The Apples in Stereo, Augustana, Badly Drawn Boy, Dashboard Confessional - heu ja dat zijn er al vier, dus zal ik maar stoppen met scrollen :) Het meeste leerde ik kennen via den deze hier of dankzij last.fm.

3 dingen die ik niet licht zal vergeten:

Nog vers in het geheugen: een uitstapje naar een runderslachthuis. Don't remind me :S
De vier doodvermoeiende maar fantastische weekends van de BTC algemene informatiecyclus
De rush voor het kiezen van een thesisonderwerp op anderhalve week, dat bepalend zou zijn voor dit eigenste academiejaar en ook wel voor wat daarna komt.

En dan nog wat zaken in de categorie mensen&relaties natuurlijk - hoe kan het ook anders. Eigenlijk was 2007 niet zo'n spectaculair jaar qua avontuur en belevenissen, eerder een jaar in teken van - hier gaat ie weer - mensen en relaties. Het zal ongetwijfeld in het niets verdwijnen bij wat 2008 voor mij in petto heeft: een thesis afmaken, afstuderen, een nieuw continent bezoeken, beginnen aan het werkende leven... In mijn jaarhoroscoop staat dat het een jaar wordt in teken van innerlijke ontwikkeling en zelfs in dit prille begin is dat precies al heel duidelijk!

3 stommiteiten, blunders, schaamtelijkheden:

zie categorie mensen&relaties
idem
mezelf laten wegzakken in mijn intrinsieke luiheid

3 dingen waar ik trots op ben:

Dat ik vroeger geleerd heb dat ik dingen die fout zitten niet moet laten aanslepen en er nu daadwerkelijk in geslaagd ben dat toe te passen en mijn mond open te trekken. Een heuse overwinning op mezelf en een grote stap vooruit.
Dat ik net op de valreep van het jaar mezelf begon terug te vinden en vervolgens besloten heb een paar dingen recht te zetten, waar ik dan maar direct aan begonnen ben. Dat belooft!
Dat er blijkbaar mensen in mijn leven zijn die de moeite willen doen mij te kennen. Het doet me geloven dat ik dan toch ergens in staat ben te verbinden met mensen.

3 gekochte of gekregen dingen:

Schoenen! Ongelofelijk. Toen ik dan eindelijk iets vond, heb ik direct twéé paar gekocht. Weer een hele vooruitgang: ik kan nu in de winter tenminste iets deftigs dragen op een examen. Hoera.
Een knuffel, zowel gekregen als gegeven waar nodig
Vriendschap

Wie zin heeft in het invullen van dit verschrikkelijk moeilijke stokje, mag het meenemen!

Winter Wonderland

2007-12-23T15:54:22+01:00

Vrijdag ben ik gaan wandelen. Twee keer zelfs. Eerst over de middag, toen het zonnetje het witte winterse landschap omtoverde tot een diamanten spektakel. Daarna nog eens tijdens de zonsondergang. Gewoon op m'n eentje. In mijn oren een collectie kerstliedjes. Ik heb de ijskristalletjes van dichtbij bestudeerd, hoe ze glitteren in de zon. Ik heb de koude op mijn gezicht gevoeld en er mijn longen mee vol gezogen. Ik heb mijn mooiste glimlach geschonken aan de man met de twee honden die ik kruiste. En ik heb ervan genoten. Enorm.

extraordinary ordinary

2007-12-08T13:54:13+01:00

Vandaag heb ik veel zin om gewoon ergens in de stad op een bankje te gaan zitten en oog te hebben voor al het prachtige in de dagdagelijkse taferelen die zich voor mijn neus zouden afspelen. En het met iemand te kunnen delen. It doesn’t take much to be someone special* Het gewone is al buitengewoon.

Kippetjes

2007-12-05T16:14:52+01:00

In de les:

Prof: "Er bestaan ook kippen die helemaal geen pluimen hebben. Ik heb daar foto's van, ik zal ze volgende keer meebrengen. Of zoek anders maar een op Google, dat vind je daar ook als je 'naked chicken' intypt... Heu ja, maar niet 'naked chicks' hé... Heu, zoek anders maar eens op de naam van diegene die dat ras geselecteerd heeft."

:-D